top of page

"What are you running away from?" Vroeg de Amerikaan aan de bar waarmee ik in gesprek raakte wachtend op mijn volgende vlucht. "Niks! zei ik, tenminste: niet dat ik weet, ik weet waar ik naar op weg ben!"Ik klonk overtuigend. Hij geloofde me.

Ik ook.

Even ervoor liet ik letterlijk alles achter me om thuis te vinden, om mijn nieuwe onderneming te starten en van mijn geldpotje een nog groter geldpotje te maken, een nieuw huis te bouwen en om de liefde mij te laten vinden. Ik vloog van oost naar west en terug  om te vinden wat ik zocht. 

 

Later lag ik, blut, hart-gebroken, en met het gevoel dat mijn leven drijfzand was in mijn ouder tienerkamer onder mijn kleine nichtjes Frozen dekbed. 37 in plaats van 17 dit keer. Me afvragend hoe mijn kleine nichtje het leven beter leek te begrijpen dan ik dat deed op dat moment.


Ik erachter kwam dat het meest dappere om te doen niet is alles achter te laten, maar om te durven zitten met jezelf. In dat drijfzand. En erop vertrouwen dat je niet verdrinkt. Dat daar dan dat thuis is. In je eigen ongemak en gevoeligheid. 

Wat ik zocht in die eenzaamheid en angst waar ik zo hard van weg rende? Mijn ziel, of zoals ik het wel eens noem 'de ik in mij die altijd ok is.' Die vond ik via de pen. 

Wat ik wel terugvond daar onderin die put? De pen. En door schrijven kwam ik erachter dat we allemaal veel meer hetzelfde zijn dan dat we anders zijn. Als we maar durven kijken.

Manon Huntjens.

IMG_7009.JPG
Mijn woorden.
00:00 / 01:04

3 verhalen. Stukjes van mezelf.

Via Substack kun je mijn mails met nieuwe gesproken en geschreven woorden ontvangen.   Misschien helpen mijn woorden jou te verbinden met iets in jezelf. 

Mijn woorden worden vaak omschreven als to the point en down-to-earth, maar ook diep en het hart rakend:

https://hetziltezijn.substack.com/

"Helpt me mijn eigen ervaring begrijpen."

Koen

"Kalmerende stem, Rustgevend."
Renee, Nederland

"Helpt me diepere lagen te bereiken."
Sarah, Nederland

"Meditatief, Grondend."
Steve, London

soms lijkt het

alsof het leven

je een put groef

waar je nooit 

in je eentje

uit komen kon

totdat je eruit klom

met stof in je botten

en vuur in je hart

en je zag

dat die put 

je groter liet groeien

dan je altijd dacht 

dat je was

Woorden en poëzie kunnen doordingen tot de essentie van onze gevoelens en ervaringen. Kunnen woorden geven aan dat waar geen woorden voor zijn. Soms  helpen ze  iets te helen. Toen ik mijn woorden ging delen bleek dat ze dat ook voor andere doen en dat woorden ons laten zien hoe uniek hetzelfde onze menselijke ervaring is.

We moeten soms moeilijke dingen alleen dragen en er alleen doorheen, maar we zijn nooit echt alleen.

We doen dit leven samen en mijn woorden zijn er om mezelf en iedereen die ze leest daaraan te helpen herinneren als we dat even vergeten zijn.

bottom of page